Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/2723 K.2021/3671

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, sair nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin de benimsediği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09/02/2016 tarih ve 2014/71 Esas - 2016/42 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararından önce, Bakıköy 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi'nin 14/07/2011 tarihli kararı ile sanığın 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının TCK’nin 50. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği, bu kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine,

Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 03/12/2014 tarihli kararı ile sanık hakkında CMK'nin 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarı ile yetinilmesi gerektiği hususunun gözetilmemesi sebepleri ile bozulduğu,

bozma kararından sonra sanık hakkında 10 ay hapis, 80 TL adli para cezasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi ile hüküm açıklanırken, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararından önce sanık temyizi ile bozulan hükümdeki hapis cezasının TCK'nin 50. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi yönündeki uygulamanın, CMK'nin 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,