Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/313 K.2020/2321

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, sair nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin de benimsediği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09/02/2016 tarih ve 2014/71 Esas - 2016/42 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararından önce, Gaziosmanpaşa 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 22/03/2007 tarihli kararı ile sanığın 10 ay hapis ve 833 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının TCK’nin 50. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği, bu kararın yalnızca sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine,

Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 30/01/2012 tarihli kararı ile sanık hakkında CMK'nin 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi ve kanun değişikliği nedeniyle davaya bakma görevinin asliye ceza mahkemelerine ait olduğu yönlerinden bozulduğu,

bozmadan sonra sanık hakkında yine 10 ay hapis, 833 TL adli para cezasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi ile hüküm açıklanırken, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararından önce sanığın temyiziyle bozulan hükümdeki hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinin, CMK'nin 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden cezanın hapiste bırakılarak hüküm kurulması,