Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/4121 K.2020/19870

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle sanığa isnat edilen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre davanın 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67. maddelerinde öngörülen 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresine tabi bulunduğu, sanığın müsnet suçu 25/12/2009 tarihinde işlediği, 01/06/2010 tarihinde mahkemesince savunmasının alındığı, 11/08/2010 tarihinde mahkumiyet kararı verildiği,

kararın sanık müdafi tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Askeri Yargıtay 4. Dairesinin 25/01/2013 tarihli ve 2013/165 Esas 2013/283 Karar sayılı kararı ile bozulmasından sonra sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın ise 04/12/2013 tarihinde kesinleştiği, sanığın 07/03/2014 tarihinde yeniden suç işlediği, 25/12/2009 tarihinde işlemeye başlayan sürenin 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 04/12/2013 ilâ 07/03/2014 tarihleri arasında durduğu,

denetim süresinde işlenen suç tarihi olan 07/03/2014 tarihinden itibaren yeniden işleyen sekiz yıllık olağan zamanaşımı süresinin, hüküm tarihi olan 23/05/2019 tarihinden önce dolduğu dikkate alınarak, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,