Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/518 K.2020/7233

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanığın 5846 Sayılı Kanun’un 71/1, 81/13 ve TCK’nın 43/1, 62/1. maddeleri uyarınca belirlenen cezadan kesinleşen cezanın mahsubu sonucu 1 yıl 6 ay 9 gün hapis cezası ile cezalandırılması ile yetinilmesi gerekirken, bozma öncesi kurulan hükümlerin kazanılmış hak oluşturduğu kabul edilerek sanığın 2 kez 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası, 1 yıl 2 ay hapis ve 1000 TL adli para cezası ile 6000 TL ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve adli para cezalarının ödenmemesi halinde infaz edilecek sonuç cezanın 1 yıl 6 ay 9 gün hapis cezasının geçemeyeceğine karar verilmek süretiyle CMUK’nın 326/son maddesine aykırı davranılması,