Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/6214 K.2020/19633

6735 sayılı Uluslararası İş Gücü Kanunu'nun 23/5-b maddesine aykırılıktan Bircan İnşaat Malz. Mermer San. ve Tic. Ltd.

Şti. hakkında 7.130,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Ankara Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün 03/09/2018 tarihli ve 91717869-399-22117 sayılı kararına yönelik başvurunun kabulü ile idari para cezasının iptaline dair Ankara 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 22/11/2018 tarihli ve 2018/5628 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile söz konusu kararın kaldırılmasına,

kabahatli vekili tarafından yapılan başvurunun reddine ilişkin mercii Ankara 7. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/01/2019 tarihli ve 2019/26 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 05/10/2020 gün ve 94660652-105-06-4888-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/10/2020 gün ve KYB-2020/89096 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1- Kabahatli hakkında işyerinde çalışma izni olmadığı hâlde ... isimli yabancı işçiyi çalıştırdığından bahisle 03/09/2018 tarihinde ceza kesilmiş ise de, anılan yabancı adına Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Çalışma Genel Müdürlüğü'nün 19/12/2013 tarihli ve B.13.0.ÇGM.0.15.05.06.175/496707 sayılı kararı ile 2802700000114857 belge nolu ve 17/12/2013 başlangıç tarihli süresiz çalışma izin belgesi düzenlendiğinden idari yaptırım uygulanamayacağı,

2- 12/03/2018 tarihli teftiş tutanağında, şirketin çalışanlarına adı geçen yabancının fotoğrafı gösterilip bu şirkette çalışıp çalışmadığı, tanınıp tanınmadığı sorulduğunda kimsenin tanımadığı, belirtilen adreste fiilen çalışmadığı belirtildiği halde, tutanak içeriğine aykırı olacak şekilde söz konusu tutanağa dayanılarak çalışma belgesi olmaksızın yabancı işçi çalıştırmaktan idari para cezasının verilemeyeceği,

Gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;