Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/7649 K.2021/3698

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yerel Mahkemece kurulan beaat hükmüyle birlikte, 5607 sayılı Kanun'un 13. maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 54. maddesindeki şartların gerçekleşmemesi sebebiyle, nakilde kullanılan aracın iadesine de karar verildiği, iade kararının, araç hakkında açılmış müsadere davasının konusu olması bakımından, bozma kararıyla birlikte aracın iadesi hükmünün de ortadan kalkacağı, bu durumda yeniden yapılacak yargılama sonucunda tekrar iade kararı verilmesi halinde, kanun yollarının tüketilmesi de dahil, bu kararın kesinleşmesinin uzun bir süre geçtikten sonra mümkün olacağı, kanun yolu denetiminde aracın iadesi kararının hukuka uygun bulunması halinde,

bu süre zarfında şahsın, aracı üzerindeki hukuki tasarruf hakkından mahrum kalacağı, aksi durumun ise AİHS ek 1 protokolün 1. maddesi ve Anayasa'nın 35. maddesiyle güvence altına alınan mülkiyet hakkına haksız müdahale oluşturacağı, Yargıtayca bu aşamada yapılacak denetimin söz konusu sakıncaları ortadan kaldıracağı gibi, yargılamanın makul sürede bitirilmesi ilkesinin yerine getirilmesi bakımından da gerekli olduğu değerlendirilerek, temyize konu mahkeme hükmü beraat ve iade bakımından ayrı başlıklarda incelenmekle;

I-) Nakil aracının iadesi kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Nakilde kullanılan aracın iadesine ilişkin mahkeme gerekçesi yerinde olmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden TEMYİZ İTİRAZLARININ REDDİYLE İADE KARARININ ONANMASINA,

II-) Beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde ise;

1- Mahkemeye gelmeyen sanık hakkında duruşma yapılmayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olan, CMK'nin 193/2. maddesindeki, toplanan delillere göre mahkumiyet dışında bir karar verilmesi gerektiği kanısına varılırsa, sorgusu yapılmamış olsa da dava yokluğunda bitirilebilir hükmünün, ancak derhal beraat kararı verilebilecek hallerle sınırlı olduğu, olayda bu hükmün uygulanmasının mümkün bulunmadığı da nazara alınmaksızın, sanık Hüseyin Nasır'ın savunması alınmadan, beraat kararı verilmesi,

2- Önleme arama kararına istinaden sanığın idaresindeki çekicide yapılan arama işlemi soncu ele geçen kaçak akaryakıtın ticari miktarı ve nevi itibarıyla ticari nitelikte olduğu, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamındaki deliller nazara alındığında sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeksizin sanığın mahkumiyeti yerine yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,