Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2020/882 K.2020/6319

İzin tecavüzü suçundan sanık ...'in 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 66/1-b, 73 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Kara Kuvvetleri Komutanlığı Ankara Askerî Mahkemesinin 13/03/2007 tarihli ve 2007/52 Esas, 2007/600 sayılı kararının, Askeri Yargıtayın 04/12/2007 tarihli ve 2007/2607 Esas, 2007/2604 Karar sayılı ilâmı ile kesinleşmesini müteakip,

hükmün infazı sırasında 19/03/2008 tarihinde Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Savcılığının 19/03/2008 tarihli ve 2008/613 ilamat sayılı yazısı ile sanık hakkında 08/02/2008 tarihli ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Temel Ceza Kanunlarına Uyum Amacıyla Çeşitli Kanunlarda ve Diğer Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı yönündeki talep üzerine,

Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesince 20/03/2008 tarihli ve 2007/52 esas, 2008/389 müt. sayılı kararı ile infazın durdurulmasına karar verilip, esasa yönelik yapılan inceleme sonrasında 18/11/2008 tarihli ve 2008/1031 Esas, 1093 Karar sayılı karar ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına takdiren yer olmadığına karar verilmesini müteakip,

Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesince 21/05/2013 tarihli ve 2008/1031 esas, 2012/316 müt. sayılı kararı ile infazın durdurulmasına ve 1630 sayılı Askeri Ceza Kanunun bazı maddelerinin Anayasa Mahkemesince Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği gerekçesiyle yeniden lehe kanun değerlendirilmesi yapılması amacıyla duruşma açılmasına karar verilmesi üzerine anılan mahkemenin 31/12/2013 tarihli ve 2013/1038 Esas,

2013/836 Karar sayılı dosyasından yapılan yargılama sonunda sanık hakkında neticeten verilen 5 ay hapis cezasının Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adli para cezasına çevrilmesine dair verilen kararın Askeri Yargıtay'ın 03/06/2014 tarihli ve 2014/513 Esas, 2014/514 Karar sayılı ilâmı ile bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine yapılan yargılama devam ederken 6771 sayılı Kanun'un 17. maddesi (e) fıkrası gereğince Askeri Mahkemelerin faaliyetlerine son verilmesi üzerine dosyanın Ankara Batı Adliyesi 3. Asliye Ceza Mahkemesine devredildiği,

devir üzerine yapılan yargılama sonunda zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine ilişkin Ankara Batı 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/01/2018 tarihli ve 2017/583 esas, 2018/92 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 10/12/2019 tarih ve 94660652-105-06-9301-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/12/2019 tarih ve 2019/129557 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

“5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un “Lehe hükümlerin uygulanmasında usul” kenar başlıklı 9. maddesinin 4. fıkrasında yer alan.

“Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından dava zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında; mahkemece lehe kanun hükümlerinin değerlendirilmesi sırasında, kesinleşmiş mahkûmiyet kararına ilişkin davanın, dava zamanaşımı sebebiyle düşürülmesine karar verilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı biçimde karar verilmesinde isabet görülmediği” gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5252 sayılı Kanun’un 9/4. maddesinde; "Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz" hükmüne yer verilmiştir.

Bu itibarla, kesinleşmiş hükümlerde lehe yasanın belirlenmesi için yapılan uyarlama işlemleri sırasında, dava zamanaşımının söz konusu olmadığı gözetilmeksizin kamu davasının zamanaşımına uğradığından bahisle düşürülmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.