Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2021/3673 K.2021/20465

Yerel Mahkemece verilen hükümler ve ek kararlar temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararların niteliği ve suç tarihlerine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I) Sanık ... müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde:

07/04/2016 tarihli mahkumiyet kararına ilişkin sanık müdafinin temyiz talebinin, Mahkemenin 13/04/2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/258 Karar sayılı ek kararı ile, sanık hakkında verilen kararın miktar ve türü itibariyle kesin nitelikte olduğu belirtilerek CMK'nun 296. maddesi uyarınca reddine karar verildiği, ek karara yönelik temyiz isteminin bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin 30/05/2016 havale tarihli dilekçesinin kanun yararına bozma talebine ilişkin olması nedeniyle dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II) Sanık ...'ın temyiz isteminin incelenmesinde:

14.04.2011 gün ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 23. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde “hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen 3.000 Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı istinaf yoluna başvurulamayacağı” şeklinde yapılan değişiklik ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen “bölge

adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz” şeklindeki geçici 2. maddesi göz önünde bulundurulduğunda, 14.04.2011 tarihinden sonra doğrudan hükmolunan 3.000 Türk Lirası dahil adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükmünün kesin nitelikte olduğu cihetle,

Temyiz isteminin reddine dair yerel mahkemenin ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ...'ın temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, ek kararların tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III) Sanık ... müdafii ile sanık ... müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı CMK'nin 251/1. maddesi ile; sadece adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda "basit yargılama usulü"nün uygulanması mümkün hale getirilmiş, aynı Kanunla CMK'ye eklenen Geçici 5/(1)-d maddesinde ise; 01/01/2020 tarihi itibarıyla "...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş..." dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulünün uygulanmayacağı açıkça düzenlenmiş ise de;

Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas 2021/4 Karar sayılı ve 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas 2020/33 Karar sayılı kararları ile yukarıda anılan geçici 5/1-d'de yer alan "...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış..." ibarelerinin, aynı bentte yer alan, "Basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi karşısında, Mahkemece sanıklar lehine sonuç doğurabilecek nitelikteki “Basit Yargılama Usulünün” uygulanma şartları yönünden sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesi mecburiyeti,

2)Sanık ...'e “ek savunma” hakkı verilmeden TCK'nın 43. maddesi uygulanmak suretiyle CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

3)TCK'nın 52/4. maddesinde düzenlenen taksitlendirme hususunda değerlendirme yapılmaması,