Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2006/8116 K.2006/10611

2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 72 ]

2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 170 ]

"İçtihat Metni"

Dava, bonodan dolayı borçlu bulunulmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece dava konusu bonodaki imzanın davacıların murisi Ali'ye ait olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacıların dava konusu bonodan dolayı borçlu olmadıklarının tespitine, % 40 oranındaki kötüniyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Kural olarak, tek takip sebebiyle birden fazla kötüniyet tazminatına hükmedilemez. Somut olayda, dava konusu senedin lehdarı olan davalı Zülfiye tarafından davacıların murisi Ali aleyhine dava konusu bonodan dolayı icra takibine girişilmiş, murisin öldüğünün anlaşılması üzerine mirasçılarına tebligat yapılmış ve mirasçıları tarafından icra mahkemesinde imzaya ve borca itiraz edilmiştir.

Bu arada, davacılar tarafından imza itirazını da içeren işbu menfi tespit davası açılmıştır. İcra mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda senetteki imzanın davacıların murisine ait olmadığının saptandığı gerekçesiyle, talebin kabulüne ve davalı aleyhine % 40 tazminata hükmedilmiş, icra mahkemesinin bu kararı Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir.

Bu arada, davalının resmi belgede sahtecilik suçundan ceza mahkemesinde yargılanıp mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece ceza mahkemesince yaptırılan bilirkişi incelemelerinin sonuçları ve buna göre verilen kesinleşmiş mahkumiyet kararı gözetilerek dava konusu senetteki imzanın davacıların murisi Ali'ye ait olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın kabulüne ve davalının % 40 tazminatla sorumluluğuna karar verilmiştir.

Görüldüğü gibi, davalı girişmiş olduğu tek icra takibi sebebiyle hem icra mahkemesinde, hem de bu mahkemede iki kez tazminata mahkum edilmiştir. Bu durum, hakkaniyete ve İİK'nın 72. maddesinin amacına aykırı bulunmaktadır. Bu nedenle yerel mahkeme hükmünün bozulması gerekmektedir.