Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2007/7535 K.2008/2874

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin öğrenci olduğu 1996 yılında, davalı ve arkadaşları tarafından ikna edilerek “Bor Graveyard” isimli işletmenin, işletme ruhsatının müvekkili adına çıkartıldığını, vergi dairesine mükellef kaydı yapıldığını, ancak fiili işletmecinin davalı olduğu için 05.01.1996 tarihinde müvekkilince söz konusu işletmenin mali ve idari işlemlerinin yerine getirilmesi hususunda vekaletname ile davalıya yetki verildiğini, bilahare müvekkilinin 10.01.1996 tarihinde satış ve devir sözleşmesi ile işletmenin açma, işletme ve kullanma haklarını davalıya devrettiğini, bu tarihten sonra ticarethanenin vergi,

ceza ve borçlarından davalının sorumlu alacağının kararlaştırıldığını, müvekkilinin Kıbrıs’a gittiğini, ancak işletmenin fiilen işletilmeye devam edildiğini, bir takım kişilerce müvekkilinin imzasının taklit edilerek vergi beyannameleri düzenlenerek müvekkili adına muhtelif vergiler ve cezalar tahakkuk ettirildiğini, dava konusu işletme için 1996 ile 2000 yılları arasında tahakkuk eden 2.810.720.000.-TL. için ödeme yaptığını, bu ödemenin 2.551.680.000.-TL.lik kısmı için makbuzlarının kendilerinde olduğunu, öte yandan müvekkilinin 15.01.2000 tarihinde vergi kaydının silindiğini,

ancak 1996-2000 dönemi için Kavaklıdere Vergi Dairesi’nce 20.000.000.000.-TL.yi aşkın KDV., gelir stopajı, ağır kusur cezası ve gecikme faizi tahakkuk ettirildiğini, yurtdışı tahdidi nedeniyle müvekkilinin bu borcun 5.449.050.000.-TL.sini ödemek zorunda kaldığını, toplam 8.050.730.000.-TL.nin davalıdan tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının yurtdışına gidecek olması dolayısıyla söz konusu işletmenin kendi adına işletilmesi için 05.01.1996 tarihinde müvekkiline vekaletle yetki verdiğini, her ne kadar 10.01.1996 tarihinde devir sözleşmesi yapılmış ise de bu sözleşmenin hukuki anlamda hiçbir sonuç doğurmadığını, devir sözleşmesinden 20 gün sonra davacının dava konusu işletmeyi bizzat kiraladığını, ayrıca devirden on ay sonra müvekkiline mesul müdürlük belgesi verildiğini, bu durumun müvekkilinin davacı adına işlemler yaptığının göstergesi olduğunu, müvekkilinin davacının işçisi olarak çalıştığını,

davacı yanca yapılan suç duyurusu üzerine başlatılan hazırlık soruşturması sonunda takipsizlik kararı verildiğini, müvekkilinin hiçbir zaman bu işletmenin sahibi olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi rapora göre, devir sözleşmesinden sonra imzalanan kira sözleşmesinin devir sözleşmesi ile üstlenilen yükümlülükleri ortadan kaldıracak nitelikte olmadığı, davalı yanca devir sözleşmesini hükümden düşürecek yazılı bir sözleşme sunulamadığı, bu itibarla davanın devir sözleşmesi uyarınca 8.000.35.-YTL. vergi borcundan sorumlu olduğu gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne, davalının itirazının asıl alacak 8.000.35.-YTL.ye takipten itibaren değişen oranlarda yıllık % 15’i geçmemek üzere yasal faiz uygulanmak suretiyle takibin devamına ve davalının % 40 oranında icra inkar tazminatıyla sorumluluğuna karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.