KÜNYE
(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi 2009/6369 E., 2010/4913 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Nisan 2010
- Mahkemesi
- Asliye HukukMahkemesi
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki ipoteğin fekki davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ile davalılardan banka vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
-KARAR-
Davacı vekili, müvekkilinin kendisine ait olan bir taşınmazı davalı ... Ltd.Şti.nin diğer davalı bankadan aldığı kredinin teminatı olarak ipotek ettirdiğini, ancak müvekkilinin ekonomik sıkıntıları nedeni ile taşınmazı satmak istediğini, bu nedenlerle davalılara ihtarname keşide ettiğini, ancak davalı banka tarafından ipoteğin konusunu oluşturan kredi ilişkisinden dolayı bir alacağı olduğu hususunda bir bilgi verilmediği, bu durumda davalı bankanın bir alacağı olmadığının anlaşıldığı, eğer bir alacak var ise müvekkilinin bu borcu ödemeye hazır olduğunu belirterek, müvekkiline ait taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.
Davalı ... Ltd.Şti. vekili, ipotek akdinde yetkili mahkemenin İstanbul Mahkemeleri olduğunun kararlaştırıldığı, bu nedenle davanın yetki yönünden reddi gerektiğini savunmuş, diğer davalı ... A.Ş. vekili, müvekkili bankanın diğer davalı şirketten kredi sözleşmesi nedeni ile ipotek limitinin üzerinde alacaklı olduğunu, ipotek bedeli ödenmeden ipoteğin kaldırılamayacağını öne sürerek davanın reddini istemiştir.
Mahkemece yapılan yargılama sonunda, ipotekli taşınmazın Gebze yargı çevresinde bulunduğundan davalı ... Ltd.Şti. vekilinin yetki itirazının yerinde olmadığı, ayrıca davalı şirketin diğer davalı bankadan aldığı kredinin teminatı olarak davacıya ait taşınmaz üzerinde ipotek tesis edildiği, dava tarihi itibari ile davalı borçlu şirketin diğer davalıya halen kredi borcu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı banka vekillerince temyiz edilmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2009/6369, K. 2010/4913, 22 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama