KÜNYE
(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi 2010/6914 E., 2011/1621 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Şubat 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarih
- 2.12.2009
- No
- 294-397
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı vekili ile süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, faturaya dayalı alacaklarını tahsil için giriştikleri icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.
Davalı cevabında, davacı ile uzun zamandır yürüttüğü ticari faaliyet esnasında kendilerinden aldıklarının tamamının bedellerini ödediğini, açılan davanın haksız olduğunu savunarak davanın reddi ile davacının tazminata mahkum edilmesini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davacının bakiye alacağının 5.728.75 TL olduğu, davalının takiple temerrüte düşürüldüğü, ihtilafın yargılama sonucu belirlediğinden taraflar adına inkar tazminatına hükmedilmesi gerekmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verimiş, hüküm taraf vekilince temyiz edilmiştir.
1-Davalı vekili, temyize cevap dilekçesinde hükme ilişkin temyiz itirazlarınıda ileri sürmüş ise de, davacı yanın temyiz dilekçesi davalı vekiline 2.4.2010 tarihinde tebliğ edilmiş, temyize cevap dilekçesi ise HUMK' nun 433/2 maddesinde öngörülen 10 günlük yasal süre geçirildikten sonra 14.4.2010 tarihinde verilmiştir. Bu nedenle süresinden sonra yapılan temyiz isteminin redi gerekmiştir.
2- Davacı vekilinin temyizine gelince;
Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2010/6914, K. 2011/1621, 10 Şubat 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama