Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2011/12016 K.2012/4833

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine faturaya dayalı takip başlattığını, müvekkili ile davalı arasında hiçbir hukuki ve ticari ilişki bulunmadığını, faturadaki bedellerden müvekkilinin sorumlu olmadığını, kaldı ki bedellerin fahiş olduğunu, faturada belirtilen malların müvekkiline ait olmadığını, müvekkili tarafından da davalının ardiyesine bırakılmadığını, yüklenici firmanın sözleşmeye ve akreditif şartlarına uygun hareket etmemesi sebebiyle akreditif işleminin müvekkilince iptal edilerek karşı tarafa da bildirildiğini,

gönderici firma tarafından eşyanın limana getirilerek davalının antreposunda depolanmasında müvekkilinin bir talimatı ya da irade beyanı ve bilgisi olmadığını, akreditifin iptal olması sebebiyle de müvekkilinin eşya üzerinde mülkiyet ve tasarruf hakkı bulunmadığını, mülkiyetin göndericiye ait olduğunu belirterek müvekkilinin takip nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dışı Türker Lojistik A.Ş.nin davacıdan olan alacağını müvekkiline temlik ettiğini, davacının antrepoda bulunan malları yazılı ve sözlü bildirimlere rağmen almadığını, malların antrepoda beklemesinden dolayı Türker Lojistik A.Ş.nin ardiye ücreti ve tasfiye masraflarından kaynaklanan alacağının doğduğunu, faturanın davacı şirkete gönderildiğini, davacının gönderici firma ile ilişkisini sona erdirdiğinin müvekkilince bilinemeyeceğini, gümrük müdürlüğünün taşıyıcı şirketin talebiyle malların antrepoya alınması gerektiğini temlik eden şirkete bildirdiğini, bu nedenle akreditif işleminin tarafları arasındaki ihtilafın müvekkilini ilgilendirmediğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi raporlarına göre, davacının, satıcı firmanın akreditif şartlarına uymaması nedeniyle eşyayı kabul etmediği, bunu taşıyıcı firmaya da bildirdiği, taşıyıcının alıcısı tarafından kabul edilmeyen eşya ile ilgili CMR 12.ve 13.maddelerine uygun davranmadığı, eşyayı kendi kararıyla arntrepoya aktardığı, bu nedenle kendi eyleminden sorumlu olduğu, davacının eşyanın antrepoya alınmasına yönelik talebinin olmadığı,

taşıyıcı firmaların antrepo işleticilerinin önceden onayı olmadan eşyayı kendi insiyatifleri ile bir antrepoya götüremeyeceği, davalı anreponun verdiği hizmet nedeniyle bir ücret talep etmesinin doğal olduğu, ama bu bedeli hizmeti almayan davacıdan istemesinin mümkün olmadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne, davacının takipten dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.