Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2011/283 K.2011/11819

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Dava, Bankacılık Hizmetleri Sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı, duruşmalara katılmamış, cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre davanın reddine, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 123. maddesindeki istisna hükmü gereğince harç alınmasına yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Konuyla ilgili Harçlar Kanunu'un 5035 ve 5065 sayılı yasalarla değişik 123. maddesinin 3. fıkrası; “Anonim, Eshamlı Komandit ve Limited şirketlerinin kuruluş, sermaye artırımı, birleşme, devir, bölünme ve nev'i değişiklikleri nedeniyle yapılacak işlemler ile Esnaf ve Sanatkarlar Kredi ve Kefalet kooperatifleri (bu kooperatifler ile Kredi Garanti Fonu İşletme ve Araştırma Anonim Şirketi tarafından bankalardan kullandırılacak krediler için verilecek kefaletler dahil) bankalar, yurtdışı kredi kuruluşları ve uluslararası kurumlarca kullandırılacak kredilerin temini ve bunların teminatları ile geri ödemelerine ilişkin işlemler bu Kanunda yazılı harçlardan müstesnadır “şeklindedir.

Yasa koyucu, anılan hükümle bankalar, yurtdışı kredi kuruluşları ve uluslararası kurumlarca kullandırılmak üzere temin edilen kredilere ait bazı işlemlerden harç alınamayacağını öngörmüştür. Bir başka anlatımla, bankaların kendi öz kaynaklarından ve diğer kredi kurumlarından temin ettikleri kredileri, kredi sözleşmesiyle gerçek veya tüzel kişilere teminatlı veya teminatsız olarak kullandırmaları anılan kural kapsamında değerlendirilemez.

Somut olay bakımından, davacı banka ve dava konusu kredi harçtan müstesna kabul edilemez. Bu durumda mahkemece dava konusu işlemin harçtan müstesna kılındığı gerekçesiyle harc alınmasına yer olmadığına dair karar verilmesi doğru görülmeyerek hükmün bozulması gerekmiştir.