Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2013/12932 K.2013/17741

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili; davalının bir icra dosyasına olan borcunu müvekkilinin davalının kefili olarak ödediğini, müvekkilinin davalıdan olan bu alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; kendisinin dava dışı kooperatife olan borcunu ödemesi için davacıya elden para ve iki adet tapulu taşınmazını verdiğini, davalının bu taşınmazları satarak ve kendisinden aldığı parayla icra dairesine ödeme yaptığını, buna ilişkin tanıkları olduğunu, davacıya borcunun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; bir icra dosyasında alacaklı kooperatif tarafından borçlu olan davalı ve kefil olan davacı hakkında icra takibi yapıldığı, 23/01/2007 tarihinde davacı ile alacaklı arasında borcun ödenmesine yönelik taahhüt tutanağı düzenlendiği, daha sonra davacı tarafından borcun kapatıldığı, davalının bu tutarın kendisi tarafından ödendiğine dair delil sunamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava itirazın iptali davası olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş olması nedeniyle 492 sayılı Harçlar Yasası’nın 15. ve 16. maddeleri gereğince hüküm altına alınan miktar üzerinden nisbi karar ve ilam harcına hükmedilmesi gerekirken maktu harca hükmedilmesi doğru olmayıp, harç alınması kamu düzenine ilişkin bir husus olup aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyeceğinden ve bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.