Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2013/1741 K.2013/5496

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, tarafların kardeş olduklarını, babalarından kalan bir taşınmazın rızai taksimi konusunda anlaştıklarını ve bu anlaşmaya teminat olarak müvekkilinin açık olarak imzaladığı bonoyu dava dışı ...'a teslim ettiğini, müvekkilinin üzerine düşen edimi yerine getirmesine rağmen davalı tarafın bu bonoyu alarak 15.05.2011 vade tarihli 60.000.TL bedelli olarak takibe koyduğunu belirterek müvekkilinin bu bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarını yazılı delillerle kanıtlaması gerektiğini, davacının müvekkiline borçlu olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, cevap ve toplanan deliller doğrultusunda davacı tarafın iddialarını ispatlayacak bir delil gösteremediği, davalı tarafın muvafakat etmemesi nedeniyle tanık dinlenmesinin mümkün olmadığı, dava dışı ...'ın davacının iddiası gibi yediemin olmayıp bonoda kefil olduğu böylece davacının davasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, bonodan kaynaklı olarak açılan menfi tespit davasıdır.Davacı taraf söz konusu bononun davalı ile aralarında yaptıkları taşınmaz taksimi sözleşmesinin teminatı olarak verildiğini, taksimin gerçekleştirilmesine rağmen bononun takibe konulduğunu iddia etmiş, davalı ise Savcılıkta alınan ifadesinde bononun teminat olarak alındığını, davacının taksime ilişkin üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmediğinden bononun takibe konulduğunu beyan etmiştir.Mahkemece bu durumda ispat yükünün yer değiştirdiği dikkate alınarak, davalının takibe konu bononun teminat fonksiyonunu sürdürüp sürdürmediği konusunda delilleri toplanarak tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.