KÜNYE
19. Hukuk Dairesi 2013/17981 E., 2014/1103 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Ocak 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, müvekkilinin yaptığı inşaatta hazır beton dökme işini davalı şirketle 04.03.2011 tarihli sözleşme ile anlaştığını, C/20 özelliğindeki hazır betonun zemin + 1. kata davalıca döküldüğünü, yapılan testlerde beton kalitesinin standartlardan düşük olduğunun belirlenmesi sonucu, Belediye tarafından yıkım kararı alındığını, davalı elemanlarının birinci katı söktüklerini, tekrar imalatını yapmayınca müvekkilinin betonu döktürttüğünü, yani iki kere para harcadığını ileri sürerek, zemin + 1. katın yeniden imali için harcanan paradan şimdilik 10.000 TL'nin dava tarihinden itibaren ticari faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.
Yargılama sırasında davasını ıslah ederek dava değerini 43.204 TL'ye çıkarmıştır.
Davalı vekili, müvekkilinin sorumluluğunun betonu inşaat sahasına getirmek olduğunu, betonun dökümü, librasyonu ve bakımından davacının sorumlu olup, usulüne uygun davranmadığından beton standardında düşüş olabileceğini, karot numunesinin 52 gün geçtikten sonra alınabileceğini, ayrıca beton parasının müvekkiline ödenmediğinden bedelinin istenemeyeceğini belirterek, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece dosya kapsamı ve alınan bilirkişi kurulu raporlarına göre davalının satmış olduğu malın ayıplı olması nedeniyle davacının yeniden imalat zararlarını karşılaması yükümlülüğü bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 31.285,43 TL tazminatın davalıdan tahsiline, hükmedilen 10.000 TL kısma dava tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2013/17981, K. 2014/1103, 14 Ocak 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama