KÜNYE
19. Hukuk Dairesi 2013/2192 E., 2013/5792 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, müvekkili aleyhine davalı yanca bonoya dayalı olarak icra takibine girişildiğini, icra takibine konu bono bedelinin ödendiğini, karşılığında davalı yanca imzalanmış ödeme belgesi alındığını, müvekkilinin borcunun olmadığını ileri sürerek bonoya dayalı icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespitine ve %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, ödeme belgesi üzerindeki imzanın müvekkiline ait olmadığını, belge üzerinde tahrifat yapıldığını, ödemenin dava konusu bonoya yönelik olduğunun belli olmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece toplanan deliller ve alınan grafoloji raporu doğrultusunda, ödeme belgesi üzerindeki imzanın davalının eli ürünü olduğu, tahrifat bulgusuna rastlanılmadığı, dava konusu bononun ödendiği, davacının davalıya borcunun olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2-Davacı vekilinin temyizi kötü niyet tazminatı yönündendir. Mahkemece, 03.12.2009 tarihli ödeme belgesi ile borcun ödendiği saptandığına göre davalının borcun ödenmesine rağmen takibe geçmesinde kötü niyetli kabul edilerek davacı yararına kötü niyet tazminatına hükmedilmesi gerekirken bu yönde olumlu yada olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru görülmemiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2013/2192, K. 2013/5792, 3 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama