Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2013/3978 K.2013/9713

Taraflar arasındaki ihtiyati tedbir talebinin incelenmesi sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı talebin reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde ihtiyati tedbir isteyen vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

İhtiyati tedbir isteyen (davacı) vekili, taraflar arasındaki finansal kiralama sözleşmesinin kiracının temerrüde düşmesi nedeniyle feshedildiğini belirterek açmış olduğu finansal kiralama konusu malların iadesine ilişkin davada söz konusu malların tedbiren müvekkiline teslim edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl uyuşmazlığı çözecek tarzda ve esas hakkında verilecek hükümle sağlanabilecek sonucu temin edecek biçimde ihtiyati tedbir kararı verilemeyeceği, aksi halde ihtiyati tedbirin davanın yerine geçeceği, mevcut bir durumda meydana gelebilecek ne gibi bir değişme nedeniyle, hangi hakkın elde edilmesinin zorlaşacağı veya tamamen imkansız hale geleceği ya da gecikme nedeniyle ne tür bir zararın doğacağı açıklanıp delillendirilmediğinden talebin reddine karar verilmiş, kararı ihtiyati tedbir isteyen vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, asıl uyuşmazlığı çözecek tarzda ihtiyati tedbir kararı verilemeyeceği ve finansal kiralama şirketinin hangi hakkının tehlikeye girdiğini açıklayıp delillendirmediği gerekçesi ile ihtiyati tedbir isteminin reddine karar verilmiş ise de uyuşmazlık konusu malın mülkiyeti finansal kiralama şirketine ait olduğundan ve akdin feshi hâlinde malın da finansal kiralama şirketine iadesi gerekeceğinden yazılı gerekçe ile ihtiyati tedbir isteminin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Ne var ki tedbir talebinde bulunan finansal kiralama şirketinin karşı taraftan malın iadesini talep edebilmesi için öncelikle finansal kiralama sözleşmesinin feshedilmiş olması gerektiği, dosya içeriğinden ise kiracıya gönderilen ihtarnamelerin tebliğ edilemeyerek iade edildiği anlaşıldığından sonucu itibarıyla ihtiyati tedbir isteminin reddine karar verilmesi doğrudur.

Bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, sonucu itibarıyla doğru olan kararın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438’inci maddesinin son fıkrası uyarınca gerekçesinin bu şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.