KÜNYE
19. Hukuk Dairesi 2013/4363 E., 2013/5566 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Nisan 2013
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Davacı ... vek. Av. ... ile davalı .... Vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında Bor Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 26.04.2012 gün ve 99-154 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 17.10.2012 gün ve 8955-15277 sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Kural olarak Borçlar Kanunu 818. md. (eski) Türk Borçlar Kanunu 555 maddesinde düzenlenmiş olan havale hukuksal niteliği itibariyle bir ödeme vasıtasıdır. Bir başka deyişle havale mevcut bir borcun ödenmesi amacıyla yapıldığı yolunda yasal karine mevcut olup, yasal karinenin aksini ileri süren havale yapan bu iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür.
Somut olayda davalı vekili 28.03.2011 tarihli cevap dilekçesinde, “davacı müvekkilimize borçludur ve bu borcunu ödemiştir.” beyanında bulunmuştur.
Teklif olunan yeminin kabulü üzerine davalı asil 22.03.2012 tarihli oturumda “davacıyı tanımam, kendileri ile bir alışverişim olmamıştır. ... metal yetkilisi ... alacaklı oldukları kişilere, bize olan borcu için havale yaptırmış” şeklinde beyanda bulunmuştur. Bu durumda davalının ikrarı söz konusu olup, bu ikrar bağlantısız birleşik ikrar niteliğinde olduğundan ve bağlantısız birleşik ikrarda ayrı bir maddi vakıayı ileri süren tarafın ikrarın bölünebilir olması nedeniyle ispat külfetinin kendisine düşecek bulunmasına göre mahkemece bu durum karşısında davalı yanca savunmasıyla ilgili delilleri sorulup varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken ispat yükünün tayininde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Yerel mahkeme kararının açıklanan nedenlerle bozulması gerekirken Dairemizin 17.10.2012 tarih 8955-15277 sayılı ilamı ile onandığı anlaşıldığından davacı vekilince kararın düzeltilmesi isteminin kabulü gerekmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2013/4363, K. 2013/5566, 1 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama