KÜNYE
19. Hukuk Dairesi 2014/17687 E., 2015/5364 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Nisan 2015
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, davalı tarafından müvekkilinin aleyhine .... İcra Müdürlüğü' nün 2010/20667 sayılı dosyasından icra takibi yapıldığını, takibin dayanağının 30.07.2008 ödeme, 14.02.2008 tanzim tarihli 10.000-TL bedelli bono olduğunu, bonoda borçlunun davadışı ..., alacaklının ise müvekkili ... olduğunu, ancak müvekkilinin davalı ile ticari bir ilişkisinin bulunmadığını ve bonoyu davalıya ciro etmediğini, senetteki imzanın müvekkiline ait olmadığını belirterek, müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine ve davalı aleyhine %40 icra tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkili tarafından davacıya elden verilen borç paranın ödenmemesi nedeniyle bu borca karşılık olarak davacıdan senet alındığını, davacının iddialarının gerçekten uzak olduğunu beyanla, davanın reddine ve davacı aleyhine %40 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece yapılan yargılama sonucunda,...' nden alınan 16.12.2013 tarihli raporda, dava konusu senetteki 1.ciro imzasının davacının eli ürünü olduğunun belirlendiği, imzanın davacı asile ait olduğunun belirlenmesi üzerine davacı vekili, davalının ticari defterleri üzerinde inceleme yaptırılmasını istemiş ise de, davalının tacir olmaması nedeniyle bu yönde bir inceleme yaptırılmasının mümkün olmadığı,
davacının borçlu olmadığı yönündeki iddiasını ispat edemediği gerekçeleriyle, kanıtlanamayan davanın reddine, davalının icra tazminatı isteminin İİK.72 ve devamı maddeleri uyarınca koşulları gerçekleşmediğinden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2014/17687, K. 2015/5364, 14 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama