KÜNYE
19. Hukuk Dairesi 2014/3082 E., 2014/5497 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, nakliyat işi ile uğraşan müvekili şirketin şoför alımı için ilan verdiğini ve davalılardan ...'ın şirkette şoför olarak çalışmaya başladığını, şirketin nakit ihtiyacının doğması üzerine, davalı ...'ın aracılığı ile davalı ...'den 18.000,00 TL borç alındığını ve karşılığında iki adet 30.07.2009, 30.08.2009 vade tarihli her biri 9.000,00 TL bedelli senetler verildiğini, senetlerin protesto edildiğini ve 11.08.2008 tarihinde senetlere karşılık ...'ın hesabına 2.000,00 TL havale gönderildiğini, kalanın ise elden ödendiğini ve senetlerin iade alındığını, ancak aleyhlerine 2009/17001 esas sayılı ...
15. İcra Müdürlüğü'nün dosyası ile takip yapıldığını öğrendiklerini, oysa takip konusu senetlerin ödenip iade olunan senetler olduğunu, davalıların senetleri kopyalayarak icra takibi yaptıklarını ileri sürerek borçlu olmadıklarının tespitini istemiştir.
Davalı ... vekili, iddianın yazılı delil ile kanıtlanması gerektiğini, sahtecilik iddiasının yerinde olmadığını beyan ederek davanın reddini istemiştir.
Davalı ... ve ..., senetlerin asıllarının icra takibinde olduğunu, iddianın asılsız olduğunu, ödeme yapılmadığını beyan ederek davanın reddini istemişlerdir.
Davalılardan ... davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece, davacı elindeki senetlerin suret olduğu, senet asıllarının icra takip dosyasında bulunduğu, davacının elindeki senetlerin asıl senetler olduğu yolundaki iddiasının ve ödeme iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, mahkeme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, E. 2014/3082, K. 2014/5497, 20 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama