Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2014/6445 K.2014/10354

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalı şirkete ait 2 kap 30 kg ağırlığındaki 36 adet eşyanın müvekkilinin işlettiği antrepoya 01/03/2007 tarihinde teslim edildiğini, ancak davalı şirketin bu eşyalarla ilgili millileştirme işlemlerini yapmadığını ve 24/08/2009 tarihli tespit ve tahakkuk belgesi ile eşyanın tasfiyelik hale geldiğinin belirlendiğini, eşyaların 15/02/2011 tarihinde tasfiye memurluğuna teslim edildiğini, müvekkilinin bu işlemler sırasında 10,00 Euro hammaliye, 40,50 Euro nakliye ve 202,00 Euro tasfiye işlemleri nedeniyle masraf yapmak zorunda kaldığını, davalı şirketin tasfiye gününe kadar oluşan ardiye bedellerini de ödemediğini,

ardiye bedeli ve masraflardan oluşan toplam 4.942,35 TL bedelli faturanın davalı şirkete gönderilmesine rağmen ödeme yapılmadığını, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ithal edeceği eşyayı gümrük işlemlerini yapıncaya kadar davacıya ait antrepoya bıraktığını, ancak eşyanın TSE'ye uygun olmadığının tespit edilmesi üzerine gümrük müdürlüğüne 25/04/2007 tarihinde dilekçe gönderilerek ithali mümkün olmayan bu eşyanın gümrüğe terk edilmesinin talep edildiğini, hatta gümrüğe terk edilene kadar geçen süre zarfındaki ardiye ücreti için fatura bedeli olan 270,00 TL'nin de ödendiğini, oysa davacının gümrük mevzuatı dahilinde takip etmesi gereken hususları ihmal ettiğini,

antrepoda bulunan eşya için Gümrük Kanunu'nun 70/2 maddesi uyarınca rejim beyanında bulunulmasından itibaren işlemlerin 30 gün içinde tamamlanmaması halinde eşyanın otomatikman devlet malı olduğunu, eşya üzerinde müvekkilinin hak ve sorumluluğu kalmadığını, bundan sonra yapılacak işlemlerin Tasfiye Yönetmeliği'nin 4.maddesi uyarınca gümrük idaresi ve antrepo tarafından yapılması gerektiğini, antrepo işleticisinin stok kayıtlarını tutma zorunluluğu olduğundan her yıl sonunda kayıtlarını gümrük idaresindeki kayıtlarla karşılaştırarak sayım ve devir yapmak zorunda olduğunu,

eşyanın uzun süre bekletilip tasfiye işleminin 15/02/2011 tarihinde gerçekleştirilerek müvekkilinden alacak talebinde bulunulmasının dürüstlük kuralına da aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; davalının 25/04/2007 tarihinde Gümrük Kanunu'nun 164. maddesi kapsamında gümrüğe terk yönünde müracaatta bulunduğu, ancak bu dilekçenin davacı antrepo firmasına bildirildiğine dair belge sunulmadığı, tasfiye işlemlerini yürütmenin kural olarak dava dışı gümrük idaresinin sorumluluğunda olduğu, Tasfiye Tüzüğü'nün 4.maddesinin 1. paragrafında gümrük idarelerine tasfiye listelerinin işletmecilere gönderilmesi yönünde sorumluluk yüklendiği, gümrük idaresinin bu kurala aykırı davranışı halinde davacı antrepo şirketinin ücret talep hakkının söz konusu olduğu,

gümrük müdürlüğünce 24/08/2009 tarihinde tasfiye kararı alındığı, Gümrük Kanunu'nun 177 vd.maddeleri hükümleri ve bu hükümlere uygun olarak çıkartılan Tasfiye Tüzüğü kapsamında bu tarihe kadar ki sorumluluğun davalıya, bu tarihten sonraki sorumluluğun ise dava dışı gümrük idaresine ait olduğu, 01/03/2007-24/08/2009 tarihleri arasındaki 907 günlük antrepo ücretinin tespitinde bilirkişi kurulu tarafından birçok firmadan alınan örnek fiyatların değerlendirildiği, davalı tarafça yapılan kısmi ödemenin mahsup edildiği,

ardiye ücreti ve diğer ücretler de dikkate alındığında davacının 1.988,56 Euro karşılığı 4.215,67 TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.