Yargıtay 19. Hukuk Dairesi E.2016/4502 K.2016/15048

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili banka tarafından dava dışı ...'a genel kredi sözleşmeleri uyarınca kredi kullandırıldığını, davalıların sözleşmeyi müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imzaladığını, alacağın tahsili için başlatılan icra takibine davalıların takibin 149.720,62 TL'lik kısmına itiraz ettiklerini belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, takibe dayanak yapılan 08.09.2008 tarihli sözleşmede kefil olarak imzalarının bulunmadığını 09.01.2007 tarihli sözleşmede davalı şirketin 10.000 TL için kefil olduğunu, bu sözleşmeden dolayı kullandırılan kredi nedeniyle 287,98 TL borç bakiyesinin de icra dosyasına faizleriyle yatırıldığını, 12.02.2007 tarihli sözleşme ile de dava dışı asıl borçluya teminat mektupları kullandırılmış ise de mektupların davacı bankaya iade edildiğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davalıların itirazının kısmen iptaline, davalı ... hakkındaki takibin 16.250,79 TL asıl alacak 8.202,12 TL işlemiş faiz, 565,52 TL ... ve 185 TL ihtiyati haciz masraf ve vekalet ücreti olmak üzere toplam 25.203,43 TL.üzerinden devamına, davalı ... hakkındaki talebin 16.232.36 TL asıl alacak üzerinden devamına, her iki davalı için asıl alacağa 09.01.2007 ve 12.2.2007 tarihli kredi sözleşmesinin 53. maddesi uyarınca belirlenerek (icra müdürlüğünce bankadan sorulmak suretiyle) temerrüt faizi uygulanmasına,

fazlaya dair taleple alacağın yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle de tarafların tazminat taleplerinin ayrı ayarı reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 2012/16561 E., 2013/2334 K. sayılı ve 07.02.2013 tarihli bozma ilamında ''Mahkemece uyuşmazlığı çözümü için alınan 09.04.2012 tarihli bilirkişi raporuna karşı taraf vekilleri gerekçelerini de göstermek suretiyle itiraz etmiştir.

Anılan bu itirazları karşılar nitelikte telif edici yeni bir rapor alınmaması doğru olmadığı gibi asıl borçlu tarafından davadan önce yapılan ödemeler var ise bu yönün dikkate alınmadan re'sen hesaplama sonucu yazılı şekilde karar verilmesi de isabetsizdir. Öte yandan kararın hüküm fıkrasında “... asıl alacağa ...

09.01.2007 ve 12.02.2007 tarihli kredi sözleşmesinin 53.maddesi uyarınca belirlenecek (icra müdürlüğünce bankadan sorulmak suretiyle) temerrüt faizinin uygulanmasına...” şeklinde karar oluşturulması da infazda tereddüt oluşturacağından doğru görülmemiştir.'' denilmek suretiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davalıların icra takip tarihi itibarıyla 25.000 TL olan kefalet limiti ile sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, itirazlarının 25.000,00 TL'lik kısmı kadar iptaline, fazlaya ilişkin kısmın reddine, takip konusu tutarın cari hesaptan kaynaklanmış olmasından dolayı teknik olarak bilirkişi raporu ile ancak belgelenebilir nitelikte oluşu dikkate alınarak davacı tarafın inkar tazminatı isteminin reddine, borcun 19/02/2015 tarihinde kapanmış olduğu belirtildiğinden bu hususun tespitine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, itirazın iptali davası olup icra takibi ile sıkı sıkıya bağlıdır. Uyuşmazlık konusu borcun 19.02.2015 tarihinde yargılama sırasında ödendiği ve icra dosyasının ödeme ile kapatıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davanın konusu kalmamıştır. Hal böyle olunca konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulması gerekir. Diğer yandan takip tarihindeki haklılık durumu gözetilerek taraflar yararına yargılama giderlerine ve alacak likit olduğundan takip tarihi itibariyle bankanın haklı olduğu alacak miktarı tespit edilerek bunun üzerinden icra inkar tazminatına karar verilmesi gerekirken bozmaya uyulduğu halde bozma içeriğine aykırı olarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.