Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2009/18934 K.2010/22934

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

07.11.2006 tarihinde verilen hükmü, 28.11.2006 tarihli hakim havalesini içeren dilekçe ile temyiz eden o yer C. Savcısının, hükmü süresinde temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine dair 23.03.2007 tarih ve 331-354 sayılı ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

1- Oluşa, dosya içeriğine ve mahkemenin de kabulüne göre, sanığın vergi borcunu öğrenmek amacıyla vergi dairesine gittiği, vergi dairesinde memur olarak çalışan mağdur Duran’ın 200 YTL. vergi borcu olduğunu söylediği, sanığın muhasebecisinden aldığı makbuzu ibraz ettiği, ancak mağdurun ibraz edilen makbuzun önceki borca ait olduğunu söylemesi üzerine sanığın mağduru tokatladığı olayda, meşru savunma halinin söz konusu olmadığı gözetilmeden mağdurun yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle darp eden sanığın atılı kasten yaralama suçundan mahkumiyeti yerine, hatalı değerlendirme ile olayda uygulama koşulları bulunmayan 5237 sayılı TCK’nun 25. ve 27. maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

Meşru savunma halinde suç işlediği kabul edilen sanık hakkında 5271 Sayılı CMK.nun 223/2 – d maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi yerine, yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,