KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2009/58203 E., 2010/1585 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Ocak 2010
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Müessir fiil suçundan sanık ...'un, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 456/4, 457/1 maddeleri uyarınca 457 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Körfez Sulh Ceza Mahkemesinin 11/03/2009 tarihli ve 2008/273 esas, 2009/73 sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne ve 11/03/2009 tarihli ve 2008/273 esas,
2009/73 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına ilişkin (KÖRFEZ) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/06/2009 tarihli ve 2009/65 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 01/12/2009 gün ve 2009/13211/65371 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.12.2009 gün ve 2009/276055 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi uyarınca, hükmolunan ceza miktarının iki yıl hapis cezasını veya adlî para cezasını içermesi ve işlenen suçun da inkılâp kanunlarında yer alan suçlardan olmaması durumunda, Türk Ceza Kanunu ve özel kanunlardaki istisnalar dışında kalan diğer suçlar bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesinin olanaklı olduğu,
anılan maddedeki kararın verilebilmesi için aranan 6. fıkranın (c) bendindeki zararın giderilmesi koşulunun ise, yalnızca zarar suçları bakımından uygulama yeteneğinin bulunduğu cihetle, sanığın sabıkasız olması ve ortada herhangi bir zararın bulunmaması karşısında 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanması için gerekli şartların mevcut olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2009/58203, K. 2010/1585, 27 Ocak 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama