Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/16406 K.2012/7359

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar müdafiinin temyiz isteminin sanıklar K.. U.., A.. U.. ve D.. A.. hakkında kasten yaralama ve konut dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre, sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak

1-Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıkların aynı apartmanda oturan katılanların kapılarını gündüz vakti çalıp açılmaması üzerine kapıyı kırıp içeri girdikleri olayda cebir ve tehdidin kişilere karşı kullanılmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK.nun 116/1.maddesi yerine 116/4 maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Sanıklara atılı konut dokunulmazlığını bozmak suçunun birden fazla kişi ile işlendiğinin anlaşılması karşısında sanıklar hakkında 5237 Sayılı TCK.nun 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Dosya içeriğine göre sanık D.. A..'ın eşinin hesapladığı su parasını fazla bulan katılan S.. E..'in eylemi başlattığının iddia edilmesi karşısında sanıklar hakkında tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi

4-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığının belirtilmesi ve olayda da katılanın maddi tazminat talebinin bulunmadığı halde, müştekinin zararınını karşılamaması şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle sanık hakkında 5271 Sayılı CMK.nun 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,