Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/20224 K.2011/42485

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 1-Sanık Ö.. D.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde; Sanığa atılı kendiliğinden hakalmak suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu 765 Sayılı TCK.nun 102/4. maddesine göre hesaplanan beş yıllık zamanaşımının, sanığın sorgusunun yapıldığı 18.03.2005 tarihi ile inceleme tarihi arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, hükmün BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK.nun 223/8.maddesi uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 2-Sanık İ.. Ç.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde

Sanığın katılanı tehdit ettiği bu hususun tanık anlatımları ile doğrulandığı kabul edildiği halde, öfkenin suç kastını kaldıran bir etkisinin bulunmadığı, bir tehlike suçu olan tehdidin bu suçla korunan hukuki yararı ihlal etmeye objektif olarak elverişli (ciddi) olmasının yeterli olduğu, ayrıca katılan üzerinde korkutucu etki yaratmasının aranmadığı gözetilerek, tehdit suçunda olgusal bir sorun olan tehdidin ciddi olup olmadığı,

eylemin işlendiği ortama, olaya özgü koşullara, tarafların bedensel ve ruhsal durumlarına göre, tehdit edici sözün gerçekleşme olasılığı ve katılanların iradesini etkileme derecesi ölçüleri içinde tartışılıp değerlendirilerek, sonuca varılması yerine, salt tartışma sırasında öfkeyle (fevren) söylendiği için kasıt öğesi bulunmadığı biçimdeki önceden varsayımsal bir kabule dayanarak yasal olmayan gerekçe ile beraat hükmü kurulması,