Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/24765 K.2012/17547

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemece sanığa yüklenen eylemin cinsel saldırı suçunu oluşturmadığına ilişkin gösterilen gerekçe yasal ve yeterli bulunduğundan ve TCK.nun 53.maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanması sırasında usul ve kanuna bir aykırılık görülmediğinden, tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyetinin “beş ay süre ile içkili yerlere ve kahvehanelere gitmekten yasaklanması” tedbirine ilişkin olduğu, 5237 sayılı TCK.nun 50/5.maddesinde belirtilen; “uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir” hükmüne ve aynı kanunun 58/2-3.maddelerine göre, ancak hapis ya da adli para cezalarının tekerrüre esas olduğunun belirtilmesine göre, hapisten çevrilen adli para cezası dışındaki seçenek yaptırımların tekerrüre esas olmadığı gözetilmeden, sanık hakkında hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi