Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/34912 K.2012/45646

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin a, b, d, e bentlerinde sayılan haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, 53/1-c maddesi uyarınca hükmolunan kendi alt soyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına dair güvenlik tedbirinin koşullu salıvermeye kadar uygulanması, hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olup infaz aşamasında gözetilmesi mümkün olduğundan,”TCK 53/1.maddenin uygulanmasına” karar verilmesiyle yetinilmesi yeterli görüldüğünden bozma nedeni yapılmamış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın suç tarihi itibariyle daha önce üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olması karşısında suçu işledikten sonraki yargılama sürecinde pişmanlık gösterip göstermediği nazara alınıp tekrar suç işleyip işlemeyeceği konusunda oluşan kanaat değerlendirilerek cezasının ertelenip ertelenmeyeceğine karar verilmesi gerekirken, sanığın sabıkalı oluşu ve suç işleme yönündeki olumsuz tutumu gerekçe gösterilerek 5237 sayılı TCK’nun 51.maddesinde bulunmayan, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle cezanın ertelenmemesine karar verilmesi,

2- Sanığın sabıkasına esas ilamları getirtilip silinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak silinme koşulları gerçekleşmiş ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel olmadığı ve katılanın tazminat talebinin de bulunmadığı gözetilerek, hükmolunan cezanın tür ve süresi itibariyle de hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel bir durumunun bulunmadığı anlaşılan, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat ile hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3- Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde sanığın “sağlık problemleri ”bulunduğunu belirterek Balıkesir Atatürk Devlet Hastanesi tarafından verilen 24.10.2008 tarihli”sanığın şizoaffektif tarzda hastalığı” olduğuna dair raporun fotokopisini dosyaya sunması karşısında sanığın tedavi gördüğü Hastaneden ilgili tedavi evrakları getirtilerek,

5237 sayılı TCK'nın 32/1.maddesi uyarınca sanığın “suç tarihi itibariyle akıl hastalığı bulunup bulunmadığı ve bu hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp azalmadığı veya aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtildiği üzere birinci fıkrada yazılı derecede olmamakla birlikte işlediği fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak” hukuki durumunun buna göre değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,