Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/3612 K.2010/10139

Basit yaralama suçundan sanık Doğan'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2-3e, 52. maddeleri uyarınca 300,00 Yeni Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair (İsparta Sulh Ceza Mahkemesinin 24.07.2007 tarihli ve 2006/530 esas, 2007/627 sayılı kararının infazı sırasında, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı ile kesin para cezası kararlarının temyizi mümkün hale geldiğinden,

infazın durdurulması talebinin kabulüne ilişkin (İsparta Birinci Sulh Ceza Mahkemesi)'nin 13.10.2009 tarihli ve 2006/ 530 esas, 2007/627 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair (İsparta Üçüncü Asliye Ceza Mahkemesi)'nin 03.11.2009 tarihli ve 2009/193 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'nca verilen 30.12.2009 gün ve 2009/15395-75125 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2010 gün ve 2010/ 11105 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

2.000,00 Türk Lirasına kadar hükmolunan para cezalarının kesinliğine ilişkin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesinin ikinci fıkrasının 1 numaralı bendinin 07.10.2009 tarihli ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 23.07.2009 tarihli ve 2006/65 esas, 2009/114 sayılı kararı ile iptal edildiği ve iptal hükmünün, kararın Resmi Gazete'de yayımlanmasından başlayarak bir yıl sonra yürürlüğe girmesine karar verildiği,

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının gerekçesinin incelenmesinden, doğrudan para cezası verilmesini gerektiren suçlar yönünden temyiz edilebilme sınırı getirilmesinin Anayasa'ya aykırı olmadığı kabul edilerek, hapisten çevrili adli para cezaları bakımından temyiz edilebilme sınırı getirilmesinin adil yargılanma hakkıyla bağdaşmayacağından Anayasa'ya aykırı görülerek iptal kararı verildiği, somut olayda sanık hakkında basit yaralama suçundan doğrudan adli para cezası verilmiş olması karşısında itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde;

İsabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

Gereği düşünüldü: