Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/38404 K.2012/42718

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin sadece katılan ...’e yönelik hakaret suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık hakkında katılan ...'ye yönelik hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin incelemesinde;

1-Sanığın mahkemede kabul edilen sözlerinin bir bütün halinde değerlendirilmesinde; Sanığın katılana kişisel dünya görüşünü açıkladığı, bunu desteklemek amacıyla kendi kızının fotoğrafını da gösterdiği, sözlerin içeriğinde katılanı küçük düşürücü nitelik bulunmadığı, düşünceyi açıklamanın Anayasanın 25. ve 26. , Avrupa İnsan Hakları Sözleşmenin 10. maddeleriyle güvence altına alındığı, bu haliyle sanığın sözlerinin hakaret suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre ise;

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.06.2008 tarih, 2008/2-149 esas,2008/163 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere koşullu bir düşme nedenini oluşturan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun (mahkumiyet, suç niteliği ve ceza miktarına ilişkin) objektif koşulların varlığı halinde, diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce değerlendirilmesi gerektiğinden, ayrıca 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesinin 5.fıkrasının son cümlesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması,

kurulan hükmün sanık hakkında bir hukuki sonuç doğurmamasını ifade edeceğinden, 5237 Sayılı TCK’nın 50. maddesindeki hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmesine ilişkin düzenlemelere göre daha lehe olduğu, sanığın adli sicil kaydında yer alan Ankara 18.Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.1994 tarih, 1994/482-1710 esas-karar sayılı ilamı ile emniyeti suistimal suçundan verilen 03.01.1995 tarihinde kesinleşen erteli hapis cezasına dair mahkumiyetinin karar tarihinden itibaren 765 sayılı TCK’nın 95/2.maddesinde öngörülen beş yıllık deneme süresi geçtiği için esasen vaki olmamış sayılacağı hususları gözetilmeden,

“sanığa verilen kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrildiğinden ve sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum edilmiş olmasından ötürü bir bütün halinde şartlarının oluşmaması” biçimindeki yasal olmayan gerekçelerle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,