Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/39810 K.2012/42899

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın, yakınandan yasal nedene bir dayanmayan alacağını istemek amacıyla evine gitmesi sanık lehine haksız tahrik oluşturmayacağı, bu nedenle sanığın cezasından indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya içeriğine, toplanan delillere ve mağdur B.. M..'nun mahkemedeki ifadesine göre, sanık Bahadır'ın olay günü gündüz diğer sanıklarla birlikte eve geldiği, kapıyı çalmaları üzerine nişanlısı olan tanık Ö..

G..'nün kapıyı açtığı ve o sırada sanık Bahadır'ın içeri girerek kendisini saçından sürükleyerek dışarı çıkardığı ve yaraladığının anlaşılması karşısında; suçun cebir kullanılarak işlenmesi nedeniyle TCK’nın 116. maddesinin 4. fıkrasında düzenlenen nitelikli halin uygulanabilmesi için cebir veya tehditin konut ya da eklentisine girilmesi sırasında şahıslara karşı kullanılması gerektiği, konutun eklentisine girilmesiyle suçun tamamlanmasından sonra mağdurun yaralanmasının ise ayrı bir suç oluşturduğu ve somut olayda sanık hakkında kasten yaralama suçundan mahkumiyet hükmüde kurulduğu halde;

konut dokunulmazlığını bozma suçunu işlerken sanığın hangi cebir ya da tehdit eylemini kullanarak işlediğine dair kanıtların nelerden ibaret olduğu denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan, sanık hakkında 116.madde, 1.fıkra yerine, yazılı şekilde 116.madde, 4 (f ) uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle fazla ceza belirlenmesi,