Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/5980 K.2012/51

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık hakkında tehdit suçundan verilen kararın incelenmesinde

Sanık hakkında tehdit suçundan 14.12.2005 tarih, 181-1662 sayılı karar ile verilen mahkumiyet hükmü,sanığın temyizi üzerine Dairemizin 22.02.2007 tarih, 10552-2607 sayılı ilamı ile temyiz isteminin reddine karar verilmek suretiyle kesinleştiğinden,anılan bozma ilamı uyarınca gündüzleyin konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulması gerektiği ve tehdit suçundan hüküm kurulması gerekmediği halde,sanık hakkında 28.06.2006 tarihinde tehdit suçundan yeniden kurulan hükmün hukuken geçerliliği olmadığı anlaşılmakla sanığın konusu bulunmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık hakkında gündüzleyin konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen kararın incelenmesinde;

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih, 2008/11-250, 2009/13 sayılı ilamında da kabul edildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde nazara alınacak zararın mahkemece basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zarar olduğu ve manevi zararı kapsamadığı, katılanın gündüzleyin konut dokunulmazlığını bozma suçundan dolayı maddi zararının ve tazminat talebinin olup olmadığı belirlenerek ve daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunmadığı anlaşılan sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları nazara alınarak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat değerlendirilmek suretiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına karar verilmesi gerekirken

“zararın giderilmesi ile diğer koşullar oluşmadığından” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Dairemizin 22.02.2007 tarih,10552-2607 sayılı bozma ilamı sonrası yapılan kovuşturmadan sonra verilen karar yeni bir karar olduğundan Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı CYY'nın 34/1, 230. ve 1412 sayılı CMUK'nın 308/7. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz hüküm kurulması,