Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/5984 K.2012/4621

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.01.2007 tarih ve 2007/3-9 Esas, 2007/18 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK'nun 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nun 310.maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, süresi ve mercii yanında şekli de kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, hükümde temyiz süresi gösterilmesine karşın temyiz süresinin başlangıç tarihi açıkça belirtilmediğinden, sanık müdafiinin temyiz isteminin süresinde yapıldığı kabul edilerek ve mahkemenin 30/10/2007 gün ve 840-286 sayılı temyiz isteğinin reddine ilişkin kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, sanığın Savcılık ifadesinde uzlaşma teklifini kabul etmemesi karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır, ancak;

1- Sanık hakkında CMK. nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan 5237 sayılı TCK. nun 58. maddesinin uygulanması,

2- Olay sırasında sanığın, hakaretin önce katılanın, sanığı tahrik edecek biçimde el-kol hareketi yaptığı tanık A.. D..' in anlatımıyla sabit olduğu nazara alınarak sanık hakkında TCK. nun 129. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK. nun 53. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılan sanık hakkında velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamaların aynı kanunun 53/3. maddesi uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olacağı gözetilmeksizin bu hakları ve yetkileri kullanmaktan da cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,