Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2011/14902 K.2011/41700

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30/01//2007 tarih ve 2007/3-9 esas, 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK'nun 232/6 ve 34/2.maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nun 310. Maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve şekli kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yüzüne karşı verilen hükümde başvuru süresinin ne şekilde başlayacağı, yanılgıya sebebiyet verildiğinden; 29.05.2009 tarihinde tefhim edilen kararı yasal bir haftalık süreden sonra 09/06/2009 tarihinde temyiz eden sanık müdafinin temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere; koşullu bir düşme nedeni olan “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kurumunun (mahkumiyet, suç niteliği ve ceza miktarına ilişkin) objektif koşulların varlığı halinde,

mahkemece diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce ve re’sen değerlendirilmesi gerektiği ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun kurulan mahkumiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade etmesi ve koşulların gerçekleşmesi halinde kamu davasının düşürülmesi olanağı sağlaması nedeniyle doğurduğu sonuçlar itibariyle 647 sayılı kanunun 4. maddesinde öngörülen paraya çevirme ve aynı kanunun 6. maddesinde düzenlenen erteleme kurumuna göre sanık lehine olduğu gözetilmeden,

hükümde "Adli para cezası seçenek yaptırımı ve erteleme kurumu uygulanmakla ve erteleme kurumunun daha lehe olduğu anlaşılmakla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına" şeklindeki yasal olmayan