Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2011/32258 K.2013/18990

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen beraat kararını temyizde sanığın hukuki yararı bulunmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteğinin aynı Kanun’un 317.maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,

2- Konut dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen beraat kararına yönelik O yer Cumhuriyet Savcısının ve yaralama suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik sanık müdafii ile O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının incelemesinde,

Sanığın adli sicil kaydına göre birden fazla tekerrüre esas sabıkası bulunmakta ve mahkemece hangi ilamın tekerrüre esas alındığı kararda belirtmemiş ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.01.2013 tarih ve 2012/6-1431 esas, 2013/18 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, sanığın mükerrir olduğunun belirtilmesi yeterli olup hükümde tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek bulunmayıp tekerrür durumu infaz aşamasında gözetilebileceğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık müdafii ile O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karara yönelik temyiz incelemesine gelince;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

5237 sayılı TCK’nın 129/3. maddesi uyarınca hakaret suçunun karşılıklı olarak işlendiğinin kabul edilmesi nedeniyle ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, doğrudan 5271 sayılı CMK.nun 223/4. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında hapis cezası tayin edildikten sonra, ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,