Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2011/35221 K.2013/22326

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 1-Sanığın suç tarihinde, müştekiyi telefonla aradığını kabul ettiği, ancak hakaret etmediğine ilişkin savunması, müştekinin ise soruşturma evresindeki ifadesinde, sanığın kendisini aradığı sırada sinkaflı sözler söyleyerek hakaretlerde bulunduğunu idda etmesine karşın, duruşmada bu yönde her hangi açıklamada bulunmadığından müştekinin soruşturmadaki soyut iddiası dışında sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin hangi kanıtlara dayanarak mahkumiyet kararı verildiğinin Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açıkca gösterilmemesi, 2-kabule göre de;

a-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas- 2009/13 Karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde, mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması,

manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde müştekinin, yüklenen hakaret suçu sebebiyle uğradığı bir zarar bulunmadığı gibi herhangi bir tazminat isteminin de bulunmadığı ve adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu ve kurulan mahkumiyet hükmünün “sanığın bir daha suç işlemeyeceği yönünde mahkemece olumlu kanaat oluştuğundan” ertelenmesine karşın, “tarafların uzlaşmadığı ve uzlaşma prosedürünün uygulanamaması durumunda CMK.nın 231. maddesinin uygulanamayacağı” şeklinde yasada bulunmayan,

yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,