Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2011/37832 K.2013/24024

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; a)Sanık Hulusi hakkında 4250 sayılı Kanuna muhalefet suçundan verilen hükmün incelenmesinde: 4733 sayılı Yasanın 8. maddesinin ikinci fıkrası "Satış belgesi almadan satış yapanlar, ellerindeki mamulata el konulmakla birlikte ruhsat harcının on katı tutarında ağır para cezası ile cezalandırılır" hükmü izinsiz alkollü içki satışına adli yaptırımı öngörmekte olup, maddenin yürürlüğe girmesiyle aynı fiili düzenleyen 4250 sayılı Yasanın 28. maddesini de örtülü olarak yürürlükten kaldırmıştır. Buna göre açıktan içki satışı yapmaktan sanık hakkında 4250 sayılı Yasanın 28. maddesini uygulama olanağı bulunmamaktadır.

Anayasa Mahkemesinin 20.07.2006 gün ve 26234 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 19.01.2006 gün ve 2005/99-2006/8 sayılı kararı ile 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri, Tuz ve Alkol İşletmeleri Genel Müdürlüğünün Yeniden Yapılandırılması ile Tütün ve Tütün Mamullerinin Üretimine, İç ve Dış Alım ve Satımına, 4046 sayılı Kanun ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesinin 2. fıkrasının "... ruhsat harcının on katı tutarında ağır para cezası ile cezalandırılır." bölümünün "Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline, ... iptal edilen bölümü nedeniyle uygulanma olanağı kalmayan,

kalan bölümünün de 2949 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun 29. maddesinin ikinci fıkrası gereğince iptaline, iptal edilen fıkranın doğuracağı hukuksal boşluk kamu yararını ihlal edici nitelikte görüldüğünden, iptal hükmünün kararın Resmi Gazetede yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine" karar verildiği, dolayısıyla anılan iptal kararının 20.01.2007 tarihinde yürürlüğe girdiği,

böylece sanığa atılı 4733 sayılı Kanunun 8. maddesinin 2. fıkrası kapsamında satış belgesi almadan tütün ve tütün mamulleri ile alkollü içki satmak eylemlerinin, 23.01.2008 tarih ve 5728 sayılı Kanunla yeniden düzenlenip, bu düzenlemenin yürürlüğe girdiği 08.02.2008 tarihine kadar müeyyidesiz kaldığı cihetle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden mahkumiyet hükmünün BOZULMASINA,

5237 sayılı TCK.nun 7/1.maddesi ve 5320 sayılı yasanın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca suç oluşturmayan atılı fiilden sanığın BERAATİNE,

b)Sanıklar Hüseyin, Fikret ve Ahmet hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanıklara yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK .nun 125/1 maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

2- Hükümden sonra 08/02/2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25/07/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,