Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2011/8033 K.2011/25269

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Kasten yaralamaya teşebbüs suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.7.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesiyle değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1 maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, hükümlünün temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Kendiliğinden hak almaya teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

a)Eylemin, yaralama suretiyle gerçekleştiğinin kabul edilmesi karşında, 5237 sayılı TCK.’nun 61.maddesinin 9. fıkrasının, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunmaması nedeniyle, adli para cezasının alt sınırının, anılan yasanın 52.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 5 gün olduğu gözetilmeden, hükmün gerekçesinde lehe yasanın belirlenmesi yönünden yapılan değerlendirmede, eylemin 5237 sayılı yasanın 86/2,3-e maddesi kapsamında olması nedeniyle adli para cezasının tercih edilmesi halinde alt sınırın 120 gün olacağının ve 5237 sayılı yasanın lehe sonuç doğurmadığının kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) 5275 Sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Yasada ödeme emri tebliği üzerine, belli süre içinde ödenmeyen para cezalarına gecikme zammı uygulanacağına ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmadığından, gecikme zammına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

c) Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.'nın 231.maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,