Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/10912 K.2012/46565

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık müdafisinin son celsede sanık hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep ettiği, bu talebin TCK.nun 62. maddesini de kapsadığı gözetilerek bu hususta olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Sanık hakkında verilen cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken “sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkememizde bir kanaat oluşmadığından cezasının ertelenmesine yer olmadığına” ifadesi kullanılarak hükümde çelişkiye yol açılması,

3- Tekerrüre esas alınan Ankara 11. Sulh Ceza Mahkemesi ilamının kesin nitelikte olup 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 305/son maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

4-Velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan yoksunluğun 5237 sayılı TCK.nun 53/3. maddesi uyarınca yalnızca kendi alt soyundaki kişiler bakımından koşullu salıverilmeyle sona ereceği gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Yasanın 53/1-c maddesinde yazılı haklardan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de ;

5-5237 sayılı TCK.nun 58/7 maddesi uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, cezalarının infazından sonra 1 yıl denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verilerek infazın kısıtlanması,