Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/11243 K.2012/14853

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlünün yüzüne karşı verilen 03.04.2001 tarihli mahkumiyet kararında başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirtilmediği görülmekte ise de, kararın verildiği tarihte yürürlükte olan mevzuata göre kesinleştirildiğinin anlaşılması karşısında, mahkumiyet kararının kesinleşmediğine ilişkin tebliğnamedeki düşünceye katılınmamış, hükümlünün temyiz isteminin 20.06.2005 tarihli uyarlama kararına yönelik olduğu kabul edilmiştir.

Hükümlünün yokluğunda verilen 20.06.2005 tarihli uyarlama kararının tebliği için bilinen en son adresine çıkarılan tebligatın, adresten taşındığı belirtilerek iade edilmesi üzerine, o tarihte yürürlükte olan Tebligat Tüzüğünün 55/2. maddesinin yollamasıyla Tüzüğün 28.maddesinde belirtilen usule uygun olarak yeni adresi araştırılmadan Tebligat Kanununun 35.maddesine göre yapılan tebligat usulsüz olduğundan, sanığın 02.02.2009 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, sanığın talebinin reddine ilişkin 09.03.2009 tarihli ve 2009/54 değişik iş numaralı karar kaldırılarak ve anılan karardan sonra verilen kararların hukuken geçersiz olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Hükümlünün gözcülük yaparak suçun işlenmesi sırasında yardım etmesi, temyize gelmeyen hükümlünün arkadaşı ...’ın yakınana ait evin muhkem kapısını ve kilidini kırarak içeri girip hırsızlık yapması şeklinde gelişen somut olayda, hükümlünün eyleminin 765 sayılı TCK’nın 493/1, 65/3, 522/1. maddelerine, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/1,151/1.maddelerine uyduğu, suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK'nın ilgili hükümlerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu 765 TCK'nın sanığın lehine olduğu anlaşıldığından, mahkemenin takdirine göre verilen 20.06.2005 tarihli uyarlama kararında yasaya aykırı bir yön bulunmamıştır.