Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/11250 K.2012/14078

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan verilen cezanın miktarı itibariyle kesin olduğu anlaşılmış ise de; sanığa atılı suçun 01.06.2005 tarihinden önce işlenmiş olması, mala zarar vermek suretiyle hırsızlık suçunun işlenmesi halinde, mala zarar verme eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/1.maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun kapsamında kalması ve hükümden yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nın 7 ve 5252 sayılı Kanunun 9.maddeleri gözetildiğinde, 5237 sayılı TCK.nın 151.maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan verilen kararın da temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Hırsızlık suçunun gece vakti işlenmiş olmasına karşın, 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın olay günü gece saatlerinde, yakınanın oturduğu sitenin önüne park ettiği aracın yanına geldiği, aracın kapısını bir şekilde açıp, düz kontak yaparak otoyu çalıştırıp olay yerinden ayrıldığı ve otonun olaydan iki gün sonra terk edilmiş bir vaziyette 24.10.2004 tarihli olay yeri inceleme tutanağına göre, hasarlı olarak, kolluk görevlilerince başka bir mahalde bulunduğu olayda, sanığın eyleminin aracın mülkiyetine yönelik olduğunun, yakınanın otomobilin kapısının kilitli olup olmadığı konusunda herhangi bir beyanının bulunmadığının anlaması karşısında, öncelikle aracın kapısının ne şekilde açıldığı tespit edilerek, suçun hukuki vasfı belirlendikten sonra, 765 sayılı TCK'nın 493/1, 493/2, 491/2.maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren

5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b.maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması, sonucuna göre anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında sanığın lehine olan yasa hükümlerinin belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi,