Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/15109 K.2012/45471

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın şikayetçi ...'ın konutuna, yapılan keşife göre sağlam ve dayanıklı olan mutfak penceresinin açma kapama kolunu dış kısmından sert bir cisimle zorlayarak içeri girip, içeriden cep telefonu ve para ile birlikte aldığı aracın anahtarıyla konuttan çıkıp hemen konutun önünde bulunan aracı çalması şeklindeki eyleminde, araya zaman aralığı girmediği ve eylemin kesintiye uğramadan devam ettiği gözetildiğinde, hırsızlık suçunda 765 sayılı TCK.nun 80. maddesinin uygulama yerinin bulunmadığı, sanığın şikayetçi Hüseyin'e yönelik eyleminin bütün halinde tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu,

suça vasıf verilirken eylem bütünlüğü içindeki en ağır niteliğe dayanılması gerektiği ve bu nedenle eylemin 765 sayılı TCK.nun 493/2 veya 5237 sayılı TCK.nun 142/2-d maddesi kapsamında kaldığı ve 765 sayılı TCK.nun 493/2. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, aynı Yasanın 102/3, 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/2-d ve 66/1-d, 67/4 maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olduğu,

ancak 13.01.2002 olan suç tarihi ile karar tarihi arasında, aynı Yasanın 102/3, 104/2. maddelerinde öngörülen 15 yıllık zamanaşımı süresi geçmediği halde, davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.