Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/15160 K.2012/18267

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Adli sicil kaydına göre, aynı cins ve nev’i suçlardan tekerrüre esas oluşturan mahkumiyetleri bulunan sanık hakkında 765 sayılı TCK’nın 81/2-3.maddesi gereğince cezasının artırılması gerektiği ve bu nedenle anılan Kanun’un 522.maddesinin son fıkrası gereğince de maddenin 1.fıkrasındaki lehe hükümden sanığın yararlanamayacağının gözetilmemesi, 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nda yer alan hırsızlık suçunun ögelerinin farklı olduğu;

iş yerinden kapı kilidini kırarak yapılan hırsızlık eyleminin, yakınana karşı hırsızlığın yanı sıra, 5237 sayılı TCK’nın 116/2 ve 119/1-c. maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığını bozmak ve aynı Kanun’un 151/1.maddesine uyan mala zarar vermek suçlarını da oluşturduğu halde, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi gereğince lehe yasanın belirlenmesi aşamasında yapılan karşılaştırma sırasında bu suçlarla ilgili bir değerlendirme yapılmaması,

sonuçta hükmedilen ceza miktarı dikkate alındığında karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık hakkında 765 sayılı TCK’'nın 493/1, 522/1 ve 59/2.maddeleri uyarınca hükmolunan hapis cezası, 647 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca paraya çevrilirken, alt ve üst sınırlar arasında takdir hakkı kullanılarak “sanığın sosyal ve ekonomik durumu” gerekçe gösterilip, günlüğünün takdiren 12,00 TL'den hesaplandığının belirtilmesi karşısında, hatalı uygulama yapıldığına yönelik tebliğnamedeki düşünceye katılınmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;Sanık hakkında 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca ceza tayin edildiği ve hükmedilen hapis cezası 647 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca para cezasına çevrildiği halde, hükmolunan adli para cezasının 647 sayılı Kanun’un 5. maddesi yerine 5237 Sayılı TCK’nın 52/4.maddesi uyarınca taksitlendirilmesine karar verilmesi suretiyle karma uygulama yapılması,