Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/18022 K.2012/16185

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Tebligat Kanunu’nun 35.maddesi gereğince tebligat yapıldığı tarihte sanık C.. U..'nın cezaevinde olduğunun anlaşılması karşısında yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı ve sanığın öğrenme üzerine 10.06.2011 tarihindeki temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-Sanıkların, Pınarhisar İlçesi’nde yakınana ait park halindeki aracın ön ve arka kısımlarındaki plakaları söküp kendi kullandıkları araca taktıktan sonra, tanınmamak için belirtilen şekilde önlem aldıkları araç ile Vize İlçesi’ne giderek burada üç ayrı işyerinden hırsızlık yaptıklarının iddia edildiği olayda, sanıkların suçta kullanıldığı belirtilen aracın sahibi C.K..’i tanımadıklarını, olay tarihinde Vize İlçesine veya Pınarhisar İlçesine gitmediklerini savunmaları karşısında, sanık Cihan’ın fotoğrafına bakarak Vize İlçesinde hırsızlığa konu oğluna ait dükkanda gördüğünü belirten K. T.. tanık olarak dinlenmeden,

sanıkların Pınarhisar İlçesinde yakınanın aracının plakalarını çaldıklarına ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu açıklanmadan, yetersiz gerekçelerle sanıklar Rıfat ve Cihan hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

a)-5271 sayılı CMK'nın 196/5.maddesinde, “başka yer cezaevinde bulunan sanığın, sorgusu yapılmış olmak koşuluyla hazır bulunmasına gerek görülmeyen oturumlara getirtilmemesine mahkemece karar verilebileceği” nin hükme bağlandığı; incelemeye konu olan dosyadaki yargılama sürecinde ise hükmün açıklandığı aşamaya kadar, başka suçtan dolayı yargı çevresi dışındaki bir cezaevinde bulunan sanık Cihan'ın, “savunmamı esas mahkemesinde değil burada yapacağım” biçimindeki beyanı ile yetinilerek, duruşmalara getirtilmeden talimat yolu ile sorgusunun yapılması ve yokluğunda hüküm kurulması suretiyle, anılan Yasa maddesine aykırı davranılması,

b)-5271 sayılı CMK'nın 326/2.maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların yargılama giderlerinden sebebiyet verdikleri oranda ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,