Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/18354 K.2012/44225

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş, kabul ve dosya içeriğine göre olay gecesi sanıklardan ...'ın yakınana ait odun deposuna gelerek depoda bekçilik yapan tanıklar Sedat, Mehmet ve Mesut'u oyaladığı, bu sırada diğer sanıklar ... ve ...'ün ise etrafı tel örgü ile çevrili odun deposunun arka tarafında açık alanda bu1unan odunları çalarak at arabasına yükleyip götürdükleri, daha sonra bulunan odunların yakınana iade edildiği,

yakınanın soruşturmada sanıklar hakkındaki şikayetinden vazgeçtiği anlaşılmakla, bu şekilde gerçekleştiği anlaşılan eylemde, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3. maddeleriyle Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 23.02.1938 günlü 1937/23–1938/9 sayılı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.05.1999 günlü 133/142 sayılı kararları ışığında, somut olayla ilgili sanıkların eylemlerine uyan 765 sayılı TCK’nun 492/1-son, 102/4 ve 104/2. maddeleriyle 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b,143, 66/1-e,

67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda; zamanaşımı hükümleri yönünden 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanığın yararına bulunduğunun anlaşılmasıyla yapılan incelemede;

Sanıkların eylemlerine uyan 765 sayılı TCK.nun 492/1-son maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, suçun işlendiği 19.02.2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,