Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/18499 K.2012/16215

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanık hakkında hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezanın 647 sayılı Kanun'un 4.maddesinin 1.fıkrası uyarınca para cezasına çevrilmesi ve aynı Kanun maddesinin 4.fıkrasında, uygulamada asıl mahkumiyetin bu madde hükümlerine göre çevrilen para cezası veya tedbir olduğunun, ancak bu madde hükümlerinin uygulanmasının, kanun yoluna başvurmada engel teşkil etmeyeceğinin belirtilmesi karşısında, hükmün temyizi mümkün olduğundan tebliğnamedeki düşünceye katılınmayarak ve temyiz isteminin reddine dair 31.03.2009 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanığın suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu, yakınanın arazide otururken telefonunu yanına koyduğu, sanığın arkadaşı ...'nin bu telefonu aldıktan sonra sanıkların hep birlikte kaçtıkları, ancak takip sonucu yakalandıkları olayda sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 491/ilk-son, 522, 2253 sayılı kanunun 12.maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, aynı Yasanın 102/4, 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 141/1, 31/2, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında,

zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olması ve suçun işlendiği 04.08.2004 gününden inceleme tarihine kadar aynı Yasanın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık sürenin geçmiş bulunması,