Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/20091 K.2012/44778

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3. maddeleriyle Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 23.02.1938 günlü 1937/23–1938/9 sayılı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.05.1999 günlü 133/142 sayılı kararları ışığında, somut olayla ilgili sanığın 4 ayrı hırsızlık eylemine uyan 765 sayılı TCK’nun 493/1, 493/1, 493/1, 61, 493/1, 61, 102/3 ve 104/2. maddeleriyle 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b, 142/1-b, 142/1-b, 35, 142/1-b, 35, 151/1,151/1, 151/1, 151/1, 116/1,119/1-c,116/1, 119/1-c ,116/1, 119/1-c,116/1, 119/1-c 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı,

ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda; zamanaşımı hükümleri yönünden 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanığın yararına bulunduğunun anlaşılmasıyla yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b, maddesindeki hırsızlık,aynı Yasanın 151/1 maddesindeki mala zarar verme ve 116/1 maddesindeki konut dokunulmazlığınını bozmak suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e ve 67/4 maddelerinde belirtilen 12 Yıllık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 27.06.1999 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,