Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/21414 K.2013/4028

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, kendisine tebligat yapılacak kimse veya muhatap adına tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz ise, tebligat evrakı o yerin muhtar veya ihtiyat heyeti azasından birine imza mukabilinde teslim edilip muhatabın kapısına ihbarname yapıştırılması, durumun muhatabın komşusuna bildirilmesi gerektiği halde;

sanıklara 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21. maddesine göre, 30/11/2011 tarihinde yapılan gerekçeli karar tebliği, en yakın komşusuna haber verilmemesi nedeniyle usulsüz olduğundan öğrenme üzerine 10/01/2012 tarihinde hükmü temyiz eden sanıkların temyiz istemlerinin yasal süresinde olduğu kabul edilerek sanıkların eski hale getirme isteminin kabulüne ve temyiz istemlerinin reddine ilişkin 20/01/2012 tarihli ek kararların kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanıkların aşamalardaki tutarlı savunmalarında hırsızlık suçunu işlemediklerini belirtmeleri, yakınanın ise, sanıklar ile aynı yerde kalmaları nedeniyle suça konu cüzdanını sanıkların çalmış olabileceklerini zannederek iddiada bulunması, suça konu cüzdanının, yakınanın zaman zaman oturduğu anlaşılan kahvehanenin önünde tanık Abdullah tarafından bulunması, tanık Metin'in, sanık Mesut'un yüklenen suçu kabul ettiğine ilişkin anlatımının, aynı araç içerisinde bulunan tanık Yılmaz tarafından doğrulanmaması karşısında;

sanıkların yükletilen suçu işlediklerine ilişkin her türlü kuşkudan uzak, hukuka uygun, mahkumiyete yeter nitelikte kesin ve inandırıcı kanıtların neler olduğu karar yerinde açıklanıp tartışılmadan, yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi,